rz. m., tylko lm. ‘drewniany przyrząd do noszenia wiader lub innych naczyń z wodą, pałąk z wycięciem na szyję, o dwu bocznych prętach lub łańcuchach, na których wiesza się wiadra; nosidła’ Wiś.

Mieściło się do niej nieco więcej wody niż do konewki, dobrze się nosiło wodę z potoka na nosacach – było to praktyczne urządzenie, nie wiem, jak go opisać, ale spróbuję tak po swojemu. Był to kawałek drewna z wyżłobieniem jak dolina, która pasowała do ramion i karku. To kładło się na karku o ramionach, gdy było dobrze zrobione „siedziało” wygodnie. Końce wystawały poza ramiona i na tych końcach wisiały łajcuski z hakami, które zakładało się do putni.